Coaching: mijn ontsnappingsroute voor een burn-out

Daar zat ik op een maandagochtend in oktober 2019. Ineengedoken. In een hoekje in de living. Kapot. Leeg. Ik kon alleen maar wenen. Liters tranen zijn er uit mij gevloeid. Nooit gedacht dat er zoveel water ineens uit een mens kon komen. Ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld als toen. Jaren heb ik ervoor gevreesd te belanden waar ik nu zat. Ik heb een echtgenoot die een burn-out gehad heeft. Ik kende de symptomen. Mijn huisarts had al vaak gewaarschuwd dat ik moest opletten. Mijn mama had ook al gezegd dat ik voorzichtig moest zijn en niet teveel hooi op mijn vork moest nemen. Menig leidinggevende had ook al aangegeven dat ik aan een (te) hoog tempo leefde en moest leren loslaten (daar is dat lelijke woord weer).

“Coaching: mijn ontsnappingsroute voor een burn-out” verder lezen

Over bevlogenheid en ambitie

In 2016 stond ik aan de start van een nieuw loopbaanpad. Ik werd projectleider ‘aansluitingen’ en zou mee een voor de Vlaamse overheid belangrijke transitie begeleiden van personeelsdiensten die gecentraliseerd werden. Het waren heel pittige maanden zowel in gepresteerde uren als in te zetten skills en competenties. Ik wist waar ik het voor deed want ik geloof sterk in centrale dienstverlening op voorwaarde dat het een meerwaarde heeft, de dienstverlening efficiënt kan verlopen en de klant nog steeds centraal staat. Vooral dat laatste was en is voor mij een heel belangrijk aspect in mijn werk.

“Over bevlogenheid en ambitie” verder lezen

Scholen als loterij

Toen onze Wannes een kleuter was, kozen we voor een kleuterschool waar we ons thuis voelden, maar ook waar de mogelijkheid bestond om school te lopen tot het einde van het 6de middelbaar. Goed, op het moment dat je kind 2,5 jaar is weet je niet waar zijn studiepad naartoe zal leiden. Dat weet niemand. Je mag nog de beste intenties hebben.

“Scholen als loterij” verder lezen

Eens jurist… niet altijd jurist

Naast piano leren spelen, was 2016 ook het jaar waarin ik van functie veranderde. Zot eigenlijk want ik had amper een jaar voordien een andere weg ingeslagen. En toch had ik het gevoel dat ik deze kans niet mocht laten liggen. De Vlaamse overheid wou meer inzetten op gecentraliseerde dienstverlening op vlak van personeelsadministratie en wou daarvoor meer entiteiten laten gebruik maken van 1 gecentraliseerde personeelsdienst en 1 HR-systeem. Om die oefening te realiseren, zocht ze projectleiders.

“Eens jurist… niet altijd jurist” verder lezen

Opgebrand

Eind 2015. Ik herinner het me alsof het gisteren was. Mijn man en ik staan in onze slaapkamer. Het is kerstvakantie. Eindelijk rust. En ineens gebeurt het. Mijn man barst in tranen uit. Dit heb ik in al die jaren dat we samen zijn nog nooit meegemaakt. Dit stoere, sterke man die daar ineens ineengedoken staat. Ik weet wel dat hij het niet gemakkelijk heeft, dat hij niet zo geweldig in zijn vel zit. En toch verrast het mij op dat moment. Ik weet niet direct wat ik moet zeggen of doen. Ik kan alleen maar luisteren. En zorgen dat hij even tot rust kan komen. De veer is gebroken.

“Opgebrand” verder lezen