Dikkerdje Dik!

Vandaag las ik een artikel in De Standaard (DS ‘Als het maar geen vetzakje wordt’) over kinderen die een wat molligere lichaamsbouw hebben. Hoewel er geen grote eye openers in het artikel staan, was ik er toch door aangetrokken. 

Mijn jongste dochter is namelijk ook een beetje struiser gebouwd. Ze is een paar jaar geleden helemaal doorgelicht door een kinderendocrinologe, een geweldige dame overigens. Niks mis op hormonaal of ander vlak. Ze heeft net die genen die maken dat ze meer en vaker worstelt met haar gewicht. Pech dus. 

Hoewel Louise medisch gezien dus helemaal ok is, is het als ouder toch altijd een beetje een tweestrijd. Je wil als ouder het beste voor je kind. Je wil dat ze er gezonde eetgewoonten op na houden en dat ze geen onnodige lichamelijke kwaaltjes ondervinden. En toch wil je je kind laten zijn zoals het is. Je wil je kind laten floreren en gelukkig zien rondlopen, ook al is dat met een kilootje extra. 
Ja, ik weet dat snoepen ongezond is. Ja, ik weet dat bewegen een goeie zaak is voor haar. Nee, het lukt ons niet altijd om alle regels strikt toe te passen.
Een beetje struiser zijn, past niet bij het ideaalbeeld dat we dagelijks zien verschijnen op sociale media. Mensen vragen ook dikwijls of er ‘iets aan haar mankeert’. Nee, mijn dochter mankeert niks. Ze is wie ze is, met een kilootje extra. Helaas. En ja, ook ik zeg soms dat ze die extra boterham moet laten liggen. Of dat ze beter een stuk fruit eet dan een koek. Of nog, dat ze na 20u beter niks meer eet. Of dat ze beter met haar step rondrijdt in plaats van een boek te lezen in de zetel. 
Ik wil mijn dochter vooral laten zijn wie ze is. Dat er een ‘extra pak’ aan is, neem ik er graag bij. Ik wil haar vooral zien stralen. Ik wil dat ze kan zijn wie ze wil zijn en dat ze haar dromen mag waar maken. 
Dus als jij een kind hebt met een extra kilootje of een collega die van buiten niet per se het ideaalbeeld benadert, probeer dan even te kijken naar de binnenkant. Ga samen eens wandelen en praat met elkaar over je dromen. Goed voor de gezondheid, goed voor de onderlinge band. 

Over spinnen, isolatie en thuisonderwijs, maar vooral over veel flexibiliteit, prikkels, verandering en dingen laten zijn zoals ze gebeuren

Vorige week was ik een avond alleen thuis met de kids. We keken samen naar The Masked Singer. Het was een rustige en gezellig avond.

Toen we allemaal in ons bed lagen, hoorde ik één van de meisjes een geweldige gil slaan. Wat was dat? Hoorde ik het goed of had ik het me maar ingebeeld? Op mijn kousen slofte ik naar beneden (onze meisjes slapen op de benedenverdieping van ons huis). Mijn oudste dochter (13 jaar) zat bang in haar bed. Bij het openslaan van haar dekbed had ze een spin gezien. Aan haar lichaamshouding te zien, moest het een gigantisch beest geweest zijn, met een reuzegroot lijf, 8 harige poten en wellicht ook nog 2 scherpe giftige tanden. Toen ze me wees waar het diertje zat, moest ik bijna een vergrootglas nemen, zo klein was het ding. Goed, ik ben ook geen fan van de spinachtigen, maar dit kon ik nog wel aan. Ik heb vakkundig het diertje verwijderd en daarna mijn volle aandacht geschonken aan mijn dochter die nog even moest bekomen van deze beestige aanval. Ik heb het samen met haar even laten zijn. Gewoon tijd gemaakt voor wat zij op dat ene moment voelde en hoe zij zich voelde tegenover die 8-potige die onverwacht een bezoekje gebracht had.

Alsof het kind nog niet genoeg afgezien had, kwam 2 dagen later het nieuws dat onze zoon, 14 jaar, een positieve zelftest had afgelegd. Kak. Het was een beetje te verwachten met de rondscherende Omikron-variant. Als het je dan overkomt, is het toch weer even schakelen:

  • Actuele regels rond quarantaine en isolatie checken – een huzarenstuk voor regels die net dezelfde dag gewijzigd waren
  • PCR-test regelen
  • Iedereen verwittigen met wie we contact hadden
  • School en verenigingen verwittigen van afwezigheid

Conclusie was dat zoonlief in isolatie moest en de jongste dochter van 9 jaar in quarantaine (wegens beperkt gevaccineerd en -12 jaar). Maandag en dinsdag waren hels: een zoon omschakelen op afstandsonderwijs, een dochter laten overschakelen naar thuisonderwijs. Ik was die eerste 2 dagen pompaf. En ondertussen was ons Marie van 13 jaar ook nog in huis. Zij mocht wel naar school, maar begreep er niks van. Een hele week heeft ze gezucht, was ze elke avond moe, zeker toen haar zus donderdag ook positief testte. ‘Kak, das kak’ stuurde Marie via What’s app. Inderdaad, Mie, ’t was kak deze week.

Vrijdag ging het licht even uit bij ons Marie. Het was teveel geweest, teveel prikkels, teveel verandering, teveel gedoe. Ze kwam me vragen of ze ‘eigenlijk wel tegen veranderingen kon want ze voelde zich zo raar in deze hele toestand‘. Uiteraard, popje. Jij kan zeker tegen verandering. Jouw emmertje is gewoon vol of zelfs overgelopen. Je hebt nu nood aan mentale rust. Kruip die laatste schooldag van de week maar in je bed. Doe even niks. Gewoon even alles laten zijn wat gebeurt of gebeurd is. Even terug je batterijtjes opladen. Het komt wel goed‘. En zo kroop ze onder haar warme donsdeken. Alleen, in het donker en met haar knuffels (en zonder spinnetje ;-))

Het was een pittige week. Ik klaag niet want ik kan thuiswerken en kan er zijn voor mijn kinderen. Mijn kinderen doen kei hard hun best en trekken zich uit de slag. Mijn werkgever is flexibel, collega’s begripvol. En toch was het kak want ook mijn emmertje zat bij momenten vol. Ook ik heb het af en toe laten gebeuren. Omdat het kan, omdat het gewoon werkt. Omdat ik ben wie ik ben. Omdat mijn kids ook mogen zijn wie ze zijn.

Over daadkracht en leren, over groeien en bloeien

9 jaar. Onze jongste dochter Louise. Ze komt alleen thuis van school. Ik ben boven in vergadering en kan niet onderbreken. De hond heeft het wat bont gemaakt in de living. Alles ligt vol met wol, de inhoud van zijn slaapmand. Zonder aarzelen, zet Louise de hond in de bench, geeft hem een koekje en ruimt ze alles op. Klus geklaard waarna ze aan haar huiswerk begint. In een mum van tijd is ook dat werkje van de baan.

Een half uur later kom ik beneden. Enthousiast vertelt ze over haar avontuur met de hond en hoe ze het heeft aangepakt. Ze is terecht trots op haar daadkracht.

“Over daadkracht en leren, over groeien en bloeien” verder lezen

Over kleine gelukjes

Vandaag viel het me op dat ik al even geen blog meer geschreven heb. Vreemd eigenlijk want het eerste half jaar van 2021 schreef ik elke 2 weken een verhaal (ach ja, weer zo’n zot plan). Bovendien was 2021 een jaar waar heel wat opportuniteiten op mijn pad zijn gekomen dus ik heb eigenlijk elke dag wel iets te vertellen.

“Over kleine gelukjes” verder lezen