Coaching: mijn ontsnappingsroute voor een burn-out

Daar zat ik op een maandagochtend in oktober 2019. Ineengedoken. In een hoekje in de living. Kapot. Leeg. Ik kon alleen maar wenen. Liters tranen zijn er uit mij gevloeid. Nooit gedacht dat er zoveel water ineens uit een mens kon komen. Ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld als toen. Jaren heb ik ervoor gevreesd te belanden waar ik nu zat. Ik heb een echtgenoot die een burn-out gehad heeft. Ik kende de symptomen. Mijn huisarts had al vaak gewaarschuwd dat ik moest opletten. Mijn mama had ook al gezegd dat ik voorzichtig moest zijn en niet teveel hooi op mijn vork moest nemen. Menig leidinggevende had ook al aangegeven dat ik aan een (te) hoog tempo leefde en moest leren loslaten (daar is dat lelijke woord weer).

“Coaching: mijn ontsnappingsroute voor een burn-out” verder lezen

Over bevlogenheid en ambitie

In 2016 stond ik aan de start van een nieuw loopbaanpad. Ik werd projectleider ‘aansluitingen’ en zou mee een voor de Vlaamse overheid belangrijke transitie begeleiden van personeelsdiensten die gecentraliseerd werden. Het waren heel pittige maanden zowel in gepresteerde uren als in te zetten skills en competenties. Ik wist waar ik het voor deed want ik geloof sterk in centrale dienstverlening op voorwaarde dat het een meerwaarde heeft, de dienstverlening efficiënt kan verlopen en de klant nog steeds centraal staat. Vooral dat laatste was en is voor mij een heel belangrijk aspect in mijn werk.

“Over bevlogenheid en ambitie” verder lezen