Opgebrand

Eind 2015. Ik herinner het me alsof het gisteren was. Mijn man en ik staan in onze slaapkamer. Het is kerstvakantie. Eindelijk rust. En ineens gebeurt het. Mijn man barst in tranen uit. Dit heb ik in al die jaren dat we samen zijn nog nooit meegemaakt. Dit stoere, sterke man die daar ineens ineengedoken staat. Ik weet wel dat hij het niet gemakkelijk heeft, dat hij niet zo geweldig in zijn vel zit. En toch verrast het mij op dat moment. Ik weet niet direct wat ik moet zeggen of doen. Ik kan alleen maar luisteren. En zorgen dat hij even tot rust kan komen. De veer is gebroken.

“Opgebrand” verder lezen

Grijp je kans!

In mijn vorige blog heb ik het verteld. Hoewel ik heel druk in de weer was met mijn vader, grootmoeder en kinderen, was ik vooral ook nog een vrouw van 32 jaar, in de fleur van haar leven (nu ja, op die slapeloze nachten na 😉) met een geweldig fijne job bij de Vlaamse overheid.

“Grijp je kans!” verder lezen

Blijven gaan en keuzes maken

Alles valt na een half jaar stilaan in de plooi. De routine van elke dag keert terug. Het lijkt allemaal super gemakkelijk en simpel. In de eerste plaats ben ik mama van 3 kinderen: Wannes, Marie en Louise, respectievelijk 6, 4 en een half jaar op dat moment. En uiteraard is er ook nog mijn echtgenoot. Een stille man die er altijd en overal is, die helpt waar hij kan en meer dan zijn deel van het werk voor zijn rekening neemt. Oprecht dank je wel daarvoor.

“Blijven gaan en keuzes maken” verder lezen